Treningi sztuk walki  rozpocząłem w Kielcach w 1997r. w od Aikido. Szybko jednak okazało się, że pokojowa wizja Aikido do mnie nie przemawia wskutek czego zawędrowałem do Kieleckiego Klubu Karate TSUNAMI.

Mówi się, że pierwszy nauczyciel karate jest najważniejszy i coś w tym rzeczywiście jest, bo to od niego dużej mierze zależy czy młody uczeń zostanie w temacie czy też nie. Potem wyjechałem na studnia. Sensei kazała mi „szukać Shotokanu” no to szukałem 🙂

Można stwierdzić, że gdyby nie było kiedyś Karate Tsunami w Kielcach to nie było teraz Shotokanu. Sensei M. Kosiba podczas spotkania po latach podsumowała to jednym zdaniem: „Chociaż jeden …”

Kiedy wyjeżdżałem na studia do Torunia, sensei dała mi jedną radę, jeśli chodzi o sztuki walki – „szukaj Shotokanu”. No to szukałem. Akurat tak się złożyło, że miesiąc po rozpoczęciu studiów w Toruniu odbywał się tzw. Festiwal Sztuk Walki, gdzie prezentowały się różne klubyz Torunia. Pokazy mieli tam wtedy m.in. sensei Ryszard Piskorski z Toruńskiego Klubu Shotokan oraz sensei Anna Kulczyńska, która występowała z Katarzyną Krzywańską (nazwiska trzeciej osoby z pokazu nie pamiętam). Sensei Anna otwierała wtedy swój klub w Toruniu. Obydwie prezentacje zrobiły na mnie wrażenie.

No cóż, miał być Shotokan, będzie Shotokan. Poszedłem na trening sekcji zaawansowanej do sensei Ryszarda Piskorskiego. Na treningu okazało się, że po moim karate Tsunami jestem tak „drewniany” jak kawał kloca w tartaku. W dodatku było kiepsko z kata. W Kielcach po kilku latach dotarłem dopiero do Heian Sandan, a tu nagle wpuścili mnie w Jion, Unsu i tym podobne. Więc wypadało by, żebym zaczął jednak od sekcji początkującej. Ale nie bardzo uśmiechał mi się wtedy trening z dziećmi (przyznaję, brak mi czasem było w tej mojej drodze pokory). Zdecydowałem więc, że pójdę na karate Tradycyjne do sensei Kulczyńskiej, miała wtedy grupę początkującą, ale mieszaną również z dorosłymi więc miałem ludzi w swoim wieku. Poza tym, ładniejsze dziewczyny … A tak na poważnie, do dzisiaj gdy tłumaczę jak wykonać mae geri czy yoko geri keage, to robię to słowami sensei Kulczyńskiej.

No i tam spędziłem kilka lat. W między czasie zahaczyłem jeszcze o treningi u sensei Mejera. Miał więcej treningów w tygodniu i więcej dużych chłopaków do bicia, a ja byłem wtedy żądny krwi ;-). Ale jak już wyzbyłem się trochę swojej klockowatości w ruchach i poduczyłem kata, postanowiłem, że spróbuję jeszcze raz u sensei Piskorskiego na Shotokan. Nie ukrywam też, że byłem ciekaw czy faktycznie moja obrona jest skuteczna, przeciw komuś kto działa na trochę innych zasadach. W Karate Tradycyjnym jest jednak zasada sundome (o ile dobrze to nazywam). I o ile teoria jest super, to jednak widziałem, że koledzy z treningów biją wyraźnie gdzieś w powietrze, a nie we mnie. W klubie shotokan każdy miał napięstniki i chciał cię wyraźnie trafić. No i dostawałem bęcki …

Po powrocie z Torunia do Kielc (2008r.) pojawił się pewien problem jeśli chodzi o karate. Mianowicie – nie było gdzie ćwiczyć, ani z kim. Tzn. sekcji sztuk walki jest w Kielcach bardzo wiele. Jest to przecież bastion Kyokushin. Ale nie chciało mi się, po raz kolejny rozpoczynać czegoś nowego. Poza tym, w tych kwestiach jestem dość bezkompromisowy i po prostu chciałem ćwiczyć w sposób, który mi odpowiada. Trochę próbowałem ćwiczyć samemu, ale na dłuższą metę wszyscy wiemy jak to wygląda. Sprawdziłem w internecie gdzie najbliżej Kielc jest sekcja Shotokan – internet powiedział – Kraków. Napisałem do nich z pytaniem czy może nie chcieli by otworzyć jakiejś sekcji w Kielcach, albo coś … . Kompletnie nie wiedziałem wtedy jak to działa. Okazało się, że ten w Krakowie to taki sam rodzynek jak ja tu w Kielcach. Nie jakiś wielki klub tylko chłopak, który właściwie jest w takim samym położeniu jak ja. Może nie do końca takim samym, ponieważ miał już jakoś funkcjonujący klub i nawet trochę ćwiczących. Okazało się, że jest to uczeń „jakiegoś” Dąbrowskiego z Kołobrzegu (obecnie 8 Dan). Ok, nie wnikałem w to za bardzo.

Minęło trochę czasu, wspólnych treningów, staży i obozów prowadzonych przez sensei Dąbrowskiego. Karate na nich prezentowane i nauczane bardzo mi się spodobało. Zostałem zaakceptowany, mogę nawet powiedzieć, że się polubiliśmy. W końcu od słowa do słowa wyszło, że może by tak założyć kolejną sekcję w Kielcach. Prowadzić miałem ja, a sensei Dąbrowski będzie przyjeżdżał na staże i egzaminy. Zgodziłem się, w końcu czemu nie, od dawna miałem na to ochotę. Czułem, że mam też już trochę wiedzy, którą mógłbym się z innymi podzielić.

Niestety lata mijały, a moja sekcja ciągle nie chciała nabrać rozpędu. Poza tym okazało się, że bardzo trudno mi spełnić wymagania co do współpracy postawione w pewnym momencie przez mojego sensei. Chodzi zarówno o rozliczenia finansowe, jak i obecność na obozach i stażach. Proszę mnie w tym miejscu nie zrozumieć źle. Uważam oczywiście, że każdemu należy się odpowiednie wynagrodzenie za jego pracę czy wiedzę, oraz że należy ustawicznie brać udział w różnego rodzaju obozach i stażach. Jednak jak ktoś pracuje na etat i ma rodzinę to pewnych spraw nie da się przeskoczyć.

W 2014 roku przeszedłem pozytywnie egzamin na stopień 2 Dan przed Shihanem Dąbrowskim oraz Shihanem Giuseppe Beghetto.